Vlaanderen heeft een kustlijn van bijna 67 kilometer, met de havens van Zeebrugge en Oostende, befaamde bad- plaatsen als Knokke, De Haan, Blankenberge en De Panne en natuurgebieden als het Zwin, de IJzermonding en de Westhoek.

In vergelijking met de Franse en de Nederlandse kustlijn springt de Vlaamse Kust in. Eeuwen geleden lag onze kust enkele kilometers zeewaarts. 

De inspringende kustlijn maakt dat de Vlaamse kustwateren relatief ondiep zijn, vergeleken met die van Nederland en Frankrijk. Daarom is er ruimte voor ontwikkelingen in zee zoals eilandjes en ondieptes, die in Nederland bijvoorbeeld niet mogelijk zijn.

Een belangrijk uitgangspunt in de toekomstscenario’s – zeker voor het 2100-perspectief – is een zeewaartse uitbreiding tot ongeveer de hoogte van de historische kustlijn.

De kustzone van Vlaanderen is geen op zich staand gebied zonder contacten met andere delen van het land. Infrastructuur, werkgelegenheid en economische verbanden zijn volop aanwezig.

De ruimtelijke ontwikkelingen van de twintigste eeuw hebben van de Vlaamse Kust een krachtige economische drager gemaakt. Intussen zijn een aantal opgaven voor de eenentwintigste eeuw duidelijk geworden. De meest in het oog springende opgave is de bescherming van de kust tegen stormen en overstromingen die in omvang zullen toenemen door de stijgende zeespiegel en het veranderende klimaat. Het Geïntegreerd Kustbeschermingsplan van de Vlaamse Overheid speelt hier op in, al is dit niet voldoende om aan superstormen te weerstaan. Veiligheid kan echter niet los worden gezien van andere opgaven in de kustzone: de natuurontwikkeling, de economische ontwikkeling, de aantrekkelijkheid van de kust voor toeristen en bewoners en de mogelijkheden voor duurzame energievoorziening. Een belangrijk deel van die oplossingen is te vinden in de zee in plaats van op het land.

>> Terug naar overzicht